“Luc Rademakers, hebt u al geluisterd naar Radio 1?”

Siegfried Bracke

Ik las dit rake opiniestuk over de evolutie naar eenheidsworst die momenteel bezig is op de Vlaamse Radio 1. Hetzelfde kan gezegd worden van veel muziek die op radio, tv en blogs opduikt. Maar goed, er wordt daar al voldoende over geschreven en zolang het geen persteksten van opkomende bands zijn of songteksten, gaat daar niet veel aan veranderen op korte termijn.

Siegfried Bracke schrijft een open brief aan de algemeen hoofdredacteur van de VRT-nieuwsdienst. Siegfried Bracke was vanaf begin jaren 80 tot 2010 journalist bij de openbare omroep. Nu is hij volksvertegenwoordiger en Gents gemeenteraadslid (N-VA).

Geachte Luc Rademakers,

Ik word betaald om een mening te hebben. Maar u zal dat lezen: dit is meer dan een mening. Ik ken u niet, nothing personal dus, maar j’accuse. Omdat ik na de (alvast cijfermatig succesvolle) hervorming van 2007 Radio 1 als mijn kind ben gaan beschouwen. Toen zaten we in een situatie – de gelijkenis is opvallend – waarbij in vijf jaar tijd een derde van de luisteraars was vertrokken.

Toen hebben we in geen tijd die eeuwig zeurende hervormingswerkgroepen afgeschaft, en heeft een ploeg van niet meer dan vijf mensen, stielmannen en -vrouwen, de hand aan de ploeg geslagen. Harde werkers met een gedacht. Taboes werden doorbroken, vaste waarden, als het moest, opzijgezet. Protest alom, opgehangen aan de redactiemuren. Ik deed alsof ik het niet zag. Een truc die ik geleerd had van de oude Vandenbussche.

Want terwijl de weldenkenden ruim de tijd namen voor de beschrijving van de ondergang van de beschaving (ze bedoelden daarmee hun eigen comfort), werden er kleine, licht onderbemande ploegjes gemaakt. Mensen waarvan ik wist dat ze het concept zagen zitten, tegen d…

Lees het volledige artikel op De Morgen.

Advertenties

Waarom houden wij niet van onze eigen muziek?

ieder zijn eigen kleine wereldje

ieder in zijn eigen kleine wereldje

Een ritorische vraag, alsook een vraag waar ik het antwoord niet meteen op kan geven: Waarom houden wij niet van onze eigen muziek of onze eigen muzikanten?

Hiphop krijgt vaak het verwijt dat het te Amerikaans is. Heum… Natuurlijk zijn al die lokale indi rock bands met veel airplay op en top niet-Brits en niet-Amerikaans (Nailpin, iemand?). Wel consistent blijven!
Terug naar hiphop (en waarschijnlijk andere genres). Blijkbaar steunen TMF, StuBru, ed. liever een buitenlandse act dan een binnenlandse terwijl de muziek kwalitatief vergelijkbaar is. Deze zenders spelen nochtans een grote rol voor luisteraars bij het ontdekken van nieuwe muziek.
Binnenlands is dan nog overdreven. Want wat voor alle genres opgaat is de verschrikkelijk nauwe regionale beperking. Ons land is amper zo groot als een stad hoort te zijn en toch kennen we enkel muziek uit Vlaanderen. Taal is hier geen uitvlucht, want muziek van onze Noorderburen wordt ook maar beperkt gespeeld. De aangename uitzonderingen die er zijn (Stromae uit Brussel bijvoorbeeld), zijn dan telkens singles. Weken na elkaar dezelfde song.

Alle ingrediënten zijn er wel om een leuke, vernieuwende uitwisseling van muziek op te starten. Festivals doen zulke projecten al, maar de radio hinkt wat achterop.
Misschien zijn de programators gewoon bang hun nek uit te steken? Mogenlijk zijn de audiovisuele zenders meer afhankelijk van platenmaatschappijen dan we kunnen zien?
Wat het ook is voorlopig blijf ik nieuwe muziek ontdekken via verschillende blogs.