Wat is publishing? Is het beter dan een label?

Kort gesteld: nee. Geen van beide is beter dan de andere omdat ze elk hun eigen troeven hebben. Hoewel de laatste jaren veel aan het veranderen is en je als muzikant veel meer zelf kan doen, is er nog een taak weggelegd voor publishers.

Herbekijk hieronder het panelgesprek in de reeks Huis23. Neem een voldoende grote beker ijs, emmer popcorn, kom fruitsla of wat je favoriete tv voedsel ook is, want het is een heftige video.
Het belangrijkste dat ik er uit onthouden heb is dat je ook als beginnende band voordelen kan halen uit een samenwerking met een publisher.

Op 15 mei 2013 organiseerden Poppunt en AB een ontmoeting in Huis23 met muziekuitgevers of publishers.

Publishing is een beroep apart in de muzieksector: oorspronkelijk hielden uitgevers zich bezig met het op de markt brengen van partituren, maar ondertussen is het werkterrein van de uitgever natuurlijk stevig uitgebreid. Publishers houden zich niet rechtstreeks bezig met de verkoop van muziek, maar wel met de auteursrechten die op die muziek rusten. De job van een publisher bestaat er kort samengevat uit om ervoor te zorgen dat die auteursrechten zoveel mogelijk opbrengen, dus dat de muziek in zijn/haar portefeuille zoveel mogelijk ‘gebruikt’ wordt. Een uitgever werkt dan ook altijd heel nauw samen met platenfirma’s, artiesten én hun omkadering om ervoor te zorgen dat muzikanten kunnen doen waar ze het beste in zijn: goeie muziek maken.

Maar in een snel veranderende muziekindustrie is ook het beroep van publisher constant in evolutie. Onder andere daarover hadden we het tijdens Meet The Publisher in Huis23. Wat is de rol van een publisher anno 2013? Waar houdt een publisher zich precies mee bezig? Wat kan een publisher betekenen voor mijn muziek en mijn muzikale carrière? Hoe verloopt de samenwerking tussen publisher, platenfirma, management, … en mezelf als muzikant? Hoe kan een publisher ervoor zorgen dat mijn carrière ook in het buitenland gelanceerd wordt?

Op deze vragen – en vele andere, uiteraard – kreeg je een antwoord van een aantal topexperts uit de sector. In het panel: Piet Bekaert (The Right People), Thomas De Mot (Strictly Confidential), Wim Coryn (Wild Cherry Consult), Stefaan Moriau (CP Masters en voorzitter van de Belgische publishersvereniging) en Marc van der Haas (Sony/ATV Music Publishing in Nederland, ook verantwoordelijk voor de Belgische markt). Het gesprek werd in goeie banen geleid door Didier Deneuter (MODO, entertainment-advocaat met jarenlange ervaring in de creatieve sectoren, waaronder de muziek-, televisie- en filmindustrie).

Via Poppunt.

Muzikale visie en geleerde lesjes van R&B ster Miguel

2Miguel

Ik las een interessant interview met Miguel. Lees mee:

Alleen al in Noord-Amerika verkocht Miguel ruim 400.000 exemplaren van zijn debuutalbum All I Want Is You(2010). Het is nog maar de vraag of hij dit aantal met opvolger Kaleidoscope Dream gaat halen. Toch is die plaat, en specifiek de single Adorn, de reden dat hij vandaag in Amsterdam voor een uitverkochte Paradiso staat. Vrijdag staat Miguel in een eveneens uitverkochte Corso te Rotterdam. “Er waren geweldige artiesten en bands vóór The Weeknd, vóór Frank Ocean en vóór mijzelf, die niet de aandacht kregen die ze verdienden“

Het staat er al even, maar eindelijk heeft Miguel tijd om aan zijn caesarsalade te beginnen. Na vrijwel elke hap verontschuldigt hij zich met een gigantische servet voor zijn gezicht. De zonnebril blijft op, maar de kleine Amerikaan is uiterst vriendelijk en geïnteresseerd. Zijn bescheiden entourage maakt zich druk over de planning van vandaag, maar Miguel Pimentel is vooral bezig om niemand tegen de schenen te schoppen. “Was het niet glad op de weg?”, “je staat toch wel op de lijst voor vanavond?”, “Zeg het als ik te snel ga hoor”. De vrouwelijke fotografen krijgen nog wat extra aandacht. Net als de dames vooraan in Paradiso bij zijn optreden enkele uren later. Miguel is een klassieke r&b glijer, maar toch ook heel erg niet. Kaleidoscope Dream is bewust erg fragmentarisch, bij vlagen rauw en thematisch een stuk breder dan ‘klassieke’ nineties genreplaten.

Vechten
Miguel is ‘al’ 27, in tijden dat 90’s kinderen doorbreken, een laatbloeier. Toch tekende hij in 2007 al een contract bij Jive. De release van zijn eerste album stond al in de startblokken totdat een klein label hem voor de rechter sleepte vanwege contractbreuk. Het gevolg van een onbezonnen handtekening op jonge leeftijd. Op het moment dat het eindelijk voor de zanger zou gaan beginnen, kwam hij tussen twee labels te hangen in een juridische strijd van ruim twee jaar. “Het was de meest frustrerende en deprimerende tijd van mijn leven. Jarenlang werk je ergens naartoe. Eindelijk teken je die ene deal en heb je de machine om te gaan bewegen. Eindelijk hoef je niet meer te schrapen om je rekeningen te kunnen betalen. En dan wordt het je ineens weer allemaal afgenomen. Ik kan het nu heel stoer een ‘ontnuchterende ervaring’ noemen, maar het sloeg alle fundament onder mijn passie vandaan. Met de steun van mijn omgeving ben ik door gaan vechten, maar om eerlijk te zijn heb ik in die periode bijzonder weinig geschreven. Het lukte me gewoon niet, it was kinda lame.” Hij erkent dat hij op het punt stond om te stoppen, een day job te nemen en zijn dromen te vergeten. “Mijn toenmalige vriendin en mijn vader hebben me financieel overeind gehouden en hebben me aangemoedigd om te blijven schrijven en me te ontwikkelen.”

IFWT_Miguel

Modern
Het kan zijn dat Miguel gewoon een opgewekt persoon is of een goede dag heeft, maar hij lijkt daadwerkelijk nog elke dag dankbaar voor zijn tweede kans. Praatjes hier en daar, hij grapt en is enorm geïnteresseerd in analyses en meningen over specifieke tracks. “Ik herken absoluut geen klassieke r&b in mijn nieuwe album, maar men blijft het maar herhalen. Ik denk dat de plaat vooral herinneringen oproept aan de tijd dat men in aanmerking kwam met het genre. En misschien dat bepaalde onderwerpen wel overeenkomen. Ja, dat weet ik wel zeker. How Many Drinks? zou ook twintig jaar geleden gemaakt kunnen zijn, al denk ik dat de sound en insteek weer heel erg eigen en modern is.” Veel Amerikaanse artiesten laten zich nog wel eens gaan tijdens een Europese tour. Of het nu is dat ze het gevoel hebben minder onder de loep van de media te liggen of dat verandering van spijs eetlust opwekt, niet elke ster is even fit tijdens een persmoment in Nederland. Miguel: “Ik probeer elke keer mijn stem te sparen tijdens een tour, maar deze Europese tour is het niet gemakkelijk. De verleidingen en feestjes zijn té leuk. Toch krijgen we het elke keer weer voor elkaar om een goede show te geven. Een trouwe fanbase helpt enorm, kan ik je vertellen. Je energie en uithoudingsvermogen verdubbelt wanneer een zaal los gaat. Het cliché dat je op het podium kopieert wat je aan energie uit de zaal krijgt, is gewoon waar.”

Adorn
Eerder schreven we op State al een artikel over de invloed van single Adorn. Of het nu Busta Rhymes, Ma$e, Ace Hood of Graph is, iedereen is op de track gesprongen. Op de officiele release kwam Wiz Khalifa zijn zegje doen. Rawn & Bambi aka Ron Simpson en DJ Abstract hebben er recent zelfs een complete mixtape van gemaakt met daarop een mooie bewerking van zanger Phatt. Miguel: “Adorn was bijzonder voor me, maar dat zo’n nummer volledig opblaast, kun je niet voorspellen. Ik heb zoveel bijzondere mensen mogen ontmoeten door dat ene nummer, maar het belangrijkste is dat het mensen heeft gewezen op mij en mijn muziek. En het blijft maar doorgaan, die track is al meer dan een jaar oud. Wekelijks verschijnt een nieuwe remix en ik hoorde net dat de track gewoon wederom op één staat in de Amerikaanse R&B/Hip-Hop Airplay chart. Ik was gisteren in Duitsland waar het me opviel dat men een stuk minder Engels spreekt dan bijvoorbeeld hier, maar die hele zaal zingt Adorn dus woord voor woord mee. Artiesten staan ook ineens massaal open voor samenwerkingen. Ik heb ‘nee’ moeten zeggen tegen hele mooie kansen. Gelukkig heb ik tijdens deze tour een opnameset bij me. Er komen nog mooie dingen aan de komende tijd.“

migA

Rauw en schurend
Deze week is Kaleidoscope Dream eindelijk officieel in Nederland verschenen. Voorlopig is het nog een digitale release. In Amerika zijn er inmiddels rond de 300.000 exemplaren van verkocht. “Het tweede album moest actueel zijn en urgentie uitstralen, omdat me dat bij All I Want Is You niet voldoende was gelukt. Ik ga hier niet doen alsof mijn debuutalbum een flinke sprong voorwaarts was van wat men op dat moment van r&b verwachte. Er zat een enorm verschil tussen feit en fictie op die plaat, dat moest anders. Daarnaast heb ik mezelf leren kennen als publiek persoon. Het klinkt misschien wat vaag, maar je hebt lang niet altijd door hoe je overkomt op mensen. Nu kan ik prima een interview lezen of een televisie-item terugkijken, ik zit goed in mijn vel en ben erg op mijn gemak. Ik speel geen act en hoef niemand te overtuigen, dat komt hopelijk ook zo over, ook op de plaat. Ik heb me voor Kaleidoscope Dream volledig gefocust op de sound. Geluiden die door mijn hoofd spoken en die me bezig houden. Ik hoefde niet te bewijzen dat ik een liedje kan schrijven, ik wilde mezelf als mens laten zien en mijn lifestyle delen. Teksten heb ik bewust naar de achtergrond verwezen. De plaat moest rauw en een beetje schurend worden. Als een soundtrack van mijn nachten in New York City; Lower East Side, een beetje vies en gevaarlijk, nooit weten waar je belandt. Dat is hoe ik rol, nog steeds. Daarom staan de nummers ook zo dicht op elkaar en gaan ze in elkaar over. Een beetje rommelig en gefragmenteerd, net als mijn leven. Ik heb een wilde kant en een heel sereen karakter, die combinatie zit in de plaat. Dat heb ik van mijn ouders, ze zijn al jaren gescheiden overigens. Mijn moeder is heel spiritueel en gedisciplineerd, mijn vader is losser. Hij leeft heel sterk in het nu, houdt van een feestje en komt met wilde ideeën. Hij is mijn held. Hij steunde me in moeilijke tijden, maakte zó veel mogelijk en gelooft in mijn keuzes.”

Harde les
In muzikale jaaroverzichten van 2012 is r&b niet weg te denken. De lelijkste genre-aanduidingen werden verzonnen om de ‘nieuwe’ r&b te duiden. Miguel kan er hartelijk om lachen. Tegelijk ziet hij ook duidelijke nieuwe ontwikkelingen in het klassieke genre. “Er waren geweldige artiesten en bands vóór The Weeknd, vóór Frank Ocean en vóór mijzelf, die niet de aandacht kregen die ze verdienden. J*DaVeY bijvoorbeeld of de experimentele dingen van Sa-Ra. Zij gingen in tegen de gevestigde opvattingen en trends. Maar tegelijkertijd ben ik er inmiddels ook wel achter dat timing essentieel is. Man, het was een harde les. Dingen gebeuren wanneer ze moeten gebeuren, wanneer het publiek er klaar voor is. Je kunt dat niet kopen, forceren of plannen. Daardoor vallen heel goede acts soms tussen wal en schip, daar doe je niets aan. Iedere ontwikkeling heeft zijn verkenners. Mijn album is geen revelatie voor de muziek of ultra-modern, maar ik weet dat het een bijzondere plaat is en dat mij is gelukt wat ik voor ogen had. Dat de timing goed was, heeft voor een extra lovende ontvangst gezorgd, dat besef ik me heel goed. Het zorgt er tegelijk voor dat het publiek open staat voor experiment. R&b is een heel dogmatisch genre dat in korte tijd een flinke evolutie doormaakt. Prachtig toch?! Het geeft mij vrijheid, ik hoef niet geforceerd met een nieuwe sound te komen.”

Bron: Erik Zwennes voor State Magazine.

Rapper Xzibit over hard werken en balans met privé leven

Een inspirerende video van de rapper Xzibit. Hij praat over bergtoppen en dalen. Ook praat hij over de balans tussen carrière maken en je privé leven.
Hoe veel offer jij op voor je muziek? Ga jij echt zo ver als je zou willen gaan om te bereiken wat je wil?

Playout! is meer dan een muzieklabel, bands zijn meer dan muziek

Gisteravond had ik het geluk een lezing van Playout! bij te wonen in de geweldig mooie kelders van de Antwerp Management School in Antwerpen. Verschillende inspirerende punten werden kort aangehaald en het volgende is me bijgebleven en wil ik je niet onthouden.

Taken van een label
– omgaan met het digitale verhaal waarin veel mogelijkheden zijn (sociale media, eenvoudig muziek verkopen,…)
– zijn meerwaarde bewijzen tov. de artiest die tegenwoordig veel zelf kan
– de vraag van fans sturen en beïnvloeden

Playout! is naast een label ook een marketing communicatie bureau en participeert in andere organisaties en heeft twee sublabels. Je kan ze oa. kennen van de band Arsenal en de Red Bull SoundClash. Door de unieke combinatie van skills hebben ze een voet tussen de deur bij merken en kunnen ze unieke ervaringsgerichte marketing campagnes aanbieden die een win-win situatie zijn voor zowel band als brand. Een band heeft credibiliteit en imago te bieden tov. een merk dat financiële middelen heeft. De samenwerking moet echter steeds het financiële overstijgen en de muzikanten beslissen steeds zelf of ze de samenwerking willen aangaan.

Een label moet de volgende aspecten goed beheersen om de dromen en doelen van een artiest op lange termijn te kunnen verwezenlijken:
– publishing (royalties, Sabam,…)
– management van de artiest
– live bookingen (via agenten en organisatoren)
– label aspect (marketing en begeleiding zowel financiëel als muzikaal)

De visie van Playout!
1. Bands & Brands
Er zijn twee dingen die Playout! doet. Enerzijds gaan ze samenwerkingen aan tussen bands en merken die aansluiten bij een subcultuur. De ruil is in simpele vorm de credibiliteit van de band in ruil voor financiële middelen.
Anderzijds benadert het label de bands ook als en merk volgens een klassieke marketingaanpak. Het nieuwe band is als het ware een merk dat in de markt moet gezet worden. Dit moet je niet opvatten als plat commerciëel door-je-strot-geduuw. Ze staan wel voor kwaliteit en echtheid die ze met strategie tot bij luisteraars willen krijgen.

Waarom is de combinatie van een band en merk nu zo sterk? Dit komt door de beleving die bezoekers krijgen, ofwel experience marketing. Als een merk zich kan koppelen aan een belangrijk en positief concert- of festivalbezoek is er een emotionele band tussen consument en merk en is de missie geslaagd. Onthou dit als je ooit sponsor deals zoekt.

Een sterk netwerk, een sterke partner
Playout! gebruikt zijn sterktes op verschillende vlakken. Zo komen er bijvoorbeeld merken naar hen voor bands en gaan ze later een samenwerking aan voor een campagne. Een ander voorbeeld is het totaalplakket dat ze beheren aangezien ze ook de mensen achter het Openluchtfestival in Deurne zijn. Het lijkt wel de new musicworld order.
Als kleine of beginnende muzikant kan je hier vooral uit leren dat je netwerk zeer belangrijk is. Spendeer er dus ook voldoende tijd aan naast songs schrijven en perfectioneren.

De inkomsten uit muziek releases zijn een klein aandeel van Playout!, toch hebben ze twee sublabels in Brussel en Liège. Dit voornamelijk om voeling te houden met wat er speelt in het zuiden van het land op het gebied van trends, mode, muziek en jongerencultuur. De ruil in kennis is een win-win situatie voor beide partijen. Playout! heeft ervaring en de twee labels zijn de “voelsprieten”.

Niet te vergeten
Het volgende is me bijgebleven uit vragen en opmerkingen tijdens en na de lezing:

Het belangrijkste dat een artiest voor ogen moet houden is zijn droom. Wat is je doel? Wat wil jij bereiken?

De steun van grote media (zoals Studio Brussel, TMF,…) is nodig om een groot publiek te bereiken en te tonen dat je relevant bent.

Alle begin is moeilijk. De band Arsenal speelde 7 jaar lang in België, Nederland en Duitsland voor kleine bedragen per show (soms slechts 100-200 euro). Dat is geen luizenleven natuurlijk, maar dankzij dit harde werk genieten ze nu wel het succes dat ze hebben.

Je droom verwezenlijken is een puzzel van onder andere:
– goede muziek maken
– stevige live sets spelen
– voor- na en/of tijdens concert een actie doen, iets (klein) dat bijblijft
– pers aanschrijven (valt ook onder het punt hierboven), voorzie eenvoudige info zoals een bio voor de journalist
– fans
– je plannen commerciëel, strategisch en zakelijk bekijken

De grens tussen label en management is vervaagd. Een goede manager zal veel taken van een label op zich nemen. Een goed label voert veel taken uit die een manager zou doen.

Hopelijk hebben jullie hier veel inspiratie en goesting van gekregen om aan de slag te gaan! Hou zeker Antwerp Managemet School in de gaten. Ze plannen meer broodnodige lezingen en een opleiding voor de creatieve sector.

A Milli-producer over hoe geld verdienen als beatmaker

Mr. Bangladesh, de man verantwoordelijk voor hiphop hits zoals A Milli van Lil Wayne en meer praat over de opties die er zijn om als beatmaker geld te verdienen.

Highlights:
– Een publishing deal is een goede optie, maar je moet goed weten waar je aan begint. Staar je niet blind op het snelle geld.

– De meeste beatmakers geven hun beats gratis weg en verdienen op auteursrecht. Dit werkt natuurlijk alleen bij artiesten die veel songs verkopen. Bij kleinere artiesten is een vast bedrag een betere optie.
Merk op: de veerdeelsleutel van de royalties is vastgelegd door Sabam. Je kan bij hen een pdf aanvragen en ik heb hem voor het gemak ook helemaal op mijn server gezet. Check pagina 33.

Nipsey Hussle over fans teleurstellen, internet en vraag-aanbod en opkomend talent

Nipsey Hussle praat over enkele belangrijke pijlers van een muzikant. Oa. over de steun en visie van een label, werken met nieuw tallent en meer. Het loont ook de moeite om ook andere interviews van de rapper te bekijken. Een interessante kerel!

Bekijk het interview op Puna.

Succes met muziek zonder artiest te zijn

Je hoeft geen artiest te zijn om succes te hebben met muziek. Er zijn verschillende jobs achter de schermen. Sommigen creatief en anderen zakelijk. Zoals bijvoorbeeld een keten van muziekwinkels opstarten en runnen:

Bekijk hier het korte interview met Franky Dedeyne van Key Music.

Zo zijn er nog verschillende voorbeelden waarin je ‘je ei kwijt kan’ en jezelf onderhouden. Want rondkomen van muziek is toch geweldig, niet?

“Hiphop hoort niet in de ether” zwaktes en sterktes van het genre

Ik las volgende stevige artikel op State. Enkele tips en duidelijke taal van Giel Beelen.
Het artikel werd geschreven door Erik Zwennes. Beeld

Waar een deel van hiphopland hem nog kent als die radio-dj die zich on-air liet pijpen of hij die het aan de stok kreeg met Metz en Darryl is Giel Beelen tegenwoordig een van de belangrijkste poortwachters om voet aan wal te krijgen als rapper in Hilversum. Is het niet via zijn ochtendshow, de Week in Rap en Roer of NachteGiel dan wel dankzij zijn regelmatige aanwezigheid als tafelheer in De Wereld Draait Door. Maar wat vindt hij zelf nou dope, hoe kijkt hij naar rappend Nederland anno 2012 en hoe benader je de beste man eigenlijk?

Giel Beelen tijdens de State Awards 2011 waar hij als één van de leden van de kiescommissie van de awardsshow de award voor Beste Single uitreikte. Door Arjan Kremer (in opdracht van FunkiMag)



“Ik luister alles zelf. Het is niet zo dat een redactie voor mij de nieuwe singles luistert. Ik vind dat ook een soort plicht, ik krijg nu eenmaal al die platen. Maar tegelijkertijd lukt het me zelden om hele albums te luisteren. Ik check singles en skip door albums heen, heel oneerbiedig. Maar bijvoorbeeld de nieuwe platen van Gers en Sef heb ik gehoord. De weinige momenten dat ik muziek als consument tot me neem, gooi ik een jazzkanaal aan via mijn Sonos systeem.”

Hoe kijk jij naar Nederlandse hiphop en de industrie die er omheen is gegroeid?
“Het is wel los. Het hele imago is er een beetje vanaf. Mijn moeder zal er waarschijnlijk nog steeds een stereotype beeld van hebben en dat is misschien ook wel prima. Maar ik vind zelf, en een label als Top Notch heeft daar een belangrijke rol in, dat er heel toffe dingen gebeuren. Van combinaties met andere genre’s tot ontwikkelingen binnen hiphop. Het maakt Nederlandse hiphop meer volwassen. Ali B Op Volle Toeren heeft ook heel veel inzicht gegeven en mooie portretten geschetst van de spelers in de scene.”

Op 3FM, een pop-rockzender, wordt ook hiphop gedraaid, maar het zijn de acts die de cross-over zoeken die gedraaid worden. Is dat vanwege het profiel van de zender of door de beeldvorming van hiphop?
“Wij zijn echt een popzender. En popmuziek is volgens mij wat op de radio werkt. Voor hiphop, dance of rockmuziek moet je zelf kiezen. Radio is broadcasting. Dat leidt misschien tot vervlakking, maar ik denk dat wij daar toch net even peper en zout in gooien en nieuwe acts breken. In de basis haten onze luisteraars hiphop. Ik lees niet al die luisteronderzoeken, maar zo is het wel. Tegelijkertijd zijn die onderzoeken niet heilig. In de basis zitten mensen nooit op iets nieuws te wachten. Dat geldt niet alleen voor muziek, zo zit de mens blijkbaar in elkaar. Dus als we de onderzoeken blind zouden volgen, stond de playlist behoorlijk vast. Daarom laat je mensen wel nieuwe dingen proeven en haken er mensen in, beginnen ook andere stations het te draaien en wordt het toch opgepikt. In het begin scoorde Gers Pardoel’s ‘Ik Neem Je Mee’ een vette vette onvoldoende, nu staat de track al weken op één. Maar zo werkt het bij mij ook hoor. Ik vond het eerst helemaal niets. Ik vind het album niet briljant, maar als je zo’n track er uit trekt, begint het wel te werken. Je hebt ook albums die op het eerste gehoor geweldig lijken, maar die je daarna nooit meer op zet.”

Je bent anno nu de schakel tussen hiphop en 3FM danwel De Wereld Draait Door, hoe is dat ontstaan?
“Als het gaat om 3FM ben ik een van de enigen die overbleef. De enige die wat met hiphop heeft, en ik doe natuurlijk veel met live-optredens.

Ja, maar ik kan me ook voorstellen dat je dan juist niet die ‘moeilijke jongens die te laat komen’ uitnodigt.
“Daarvoor vind ik hiphop zelf te leuk om dan geen rappers uit te nodigen. Vrijdagnacht is bijna een soort concept geworden: ik heb een bandje, een singer-songwriter en een hiphopgezelschap. Niets leukers dan die bij elkaar te brengen. Inmiddels staat iedereen daar wel voor open, maar in het begin vonden artiesten dat ook maar vaag. Ik baal er van dat die vrijdagavondshow gekilled is (3VOOR12XL, red.) maar het werkte gewoon niet. Als dan ook de mensen voor wie het bedoeld is eigenlijk toch niet naar het station luisteren…ja.”

Zie jij het gebeuren dat meer hiphop danwel hippop de stap naar dagradio maakt?
“Ik zeg je eerlijk: eerst was het zo dat 538 die urban dingen pakte. Ik moet zeggen dat zij aan het wankelen zijn in duidelijkheid en nu echt wel dingen laten liggen. En dat gaan wij dan ook niet oppakken. Wat dat betreft zitten we best wel in een rare tijd. Ik denk dan toch wel dat als je kijkt naar de pure hiphop…ja, dan is dat misschien gewoon niet voor de radio. Dat is waar ik wel steeds meer in begin te geloven. Ook omdat die doelgroep gewoon helemaal geen radio luistert. Dan heeft het ook niet zoveel zin.”

Nadeel is dat ze dan ook in de beeldvorming weer een stukje verder kwijt zijn, Buma-inkomsten mislopen, etcetera.
“Ja. Dat vind ik soms wel lastig hoor. Voor wat het doet in Nederland op het gebied van optredens enzo. Neem zo’n hele Fakkelteitgroep bijvoorbeeld, dat is gewoon vet aan de hand en ik kan er gewoon niet zo veel mee. Althans, ik vind het zelf heel gaaf, te gek, maar we gaan het niet op de playlist zetten. Dat vind ik lastig en daarom zal ik altijd dat soort dingen ’s ochtends langs laten komen. Maar dan weet ik vantevoren al dat er veel negatieve reacties komen. Daar heb ik dan schijt aan en denk ik ‘dat is wie ik wil zijn: een gids in muziekland, en dat gaat nu eenmaal alle kanten op.'”

Wat is de grote zwakte van Nederlandse hiphop en Nederlandse hiphopartiesten?
“Wat je nog altijd wel hebt is het niet zo communicatief open staan. Dan wordt het echt al snel een groepje cappuchonnetjes die met elkaar staan te smoezelen. Je hoeft niet allemaal netjes in pak te knikken en te buigen, dat is wat ik totaal niet wil. Maar soms maakt iemand het voor zichzelf wel heel lastig. Eigenlijk is het heel simpel: de echt lastige artiesten komen er niet. Dat heeft niet alleen met media-aandacht te maken, maar ook binnen de scene zelf word je dan ingehaald. Nogmaals: je hoeft echt geen open boek te zijn, het mag best een beetje vaag zijn. Als je vaag doet en vervolgens blijkt je verhaal ook zo enorm leeg te zijn, is het vaag doen om het vaag doen en val je door de mand.”

Hoe kan een artiest jou benaderen? Wat is slim, wat is absoluut niet slim? Is het verstandig om een tussenpersoon in te schakelen?
“Het voordeel van een tussenpersoon is dat ik diegene al ken. Het hele concept van pluggers heeft wel degelijk effect. Maar zonder gekheid: ik check alle mails. Dat gaat wel heel snel, maar ik check het wel. Wat je nooit moet doen is een mp3 attachen, daar word ik gek van. Als je de mogelijkheden hebt, is het slim om met tussenpersonen te werken of in ieder geval met mensen die al eerdere successen hebben gehad en weten hoe de wereld in elkaar zit. Maar je kan ook gewoon een mailtje sturen hoor. Ik heb vaak genoeg op vrijdagnacht rappers gehad die me gewoon hadden gemaild. Ik merk dat veel mensen de mediawereld groter maken dan het in werkelijkheid is. Zo bijzonder is het allemaal niet. Je stuurt een mailtje en dan ben je er of niet.”

Hoe zou volgens jou de Publieke Omroep met hiphop om moeten gaan? Los van wat 3FM doet.
“FunX vind ik een goede plek. Ik vind het zelf niet zo aantrekkelijk, maar dat is dan ook goed; het is niet voor mij. Je kunt wel leuk allemaal themakanalen beginnen, maar dat moet wel effect hebben. Op internet is er geen FM-schaarste, iedereen kan er iets beginnen en de winnaar is degene die het het beste doet. Initiatieven als Lijn5 vond ik altijd wel goed. Ik zou me wel kunnen voorstellen dat je als Publieke Omroep veel meer denkt in programma’s die je niet maakt voor radio of tv, maar baseert rond goede gasten die toch al wel binnen de omroepen rondlopen. Dat mag best alleen op internet zijn, ik geloof daar wel in. Maar dat is nu even heel lastig, omdat de Publieke Omroep juist tegengehouden wordt op internetgebied. Dat staat hier inderdaad haaks op. Ik vind het heel moeilijk hoor. Goede dingen moet je naar mijn idee ook niet meteen afrekenen op kijkcijfers ofzo. Laat dingen groeien, publiek moet je ook langzaam winnen.”

Hoe is je relatie met Lange Frans ontstaan?
“Eigenlijk heel simpel. Er was een promosampler, Homegrown, daar stond een liedje van D-Men op. Het ging over een snor en dat vond ik een super grappig nummer. Het was zijn tijd ver vooruit want er zat een soort drum-n-bass dingetje in. Daar ben ik heel erg van, dus dan heb je me. Ik begon dat te draaien en daarma kwam de D-Men clan ook langs. Als we het dan hebben over gasten die gewoon heel open en tof benaderbaar zijn, dan is Lange Frans hét voorbeeld. We hadden een klik en daarna liet ik hem eigenlijk al teksten maken; samenvattingen van de uitzendingen enzo. Ik moest hem altijd ophalen. Hij stond in Weesp bij een hotel te wachten midden in de nacht en dan pikte ik hem op voor het nachtprogramma. Toen ging ik ’s avonds een programma maken en verhuisde hij mee. Ondertussen begon hij ook te knallen en heb ik hem ook bij tijd en wijlen geholpen. Toen ik naar de ochtend ging, heb ik ook geen moment getwijfeld of hij mee moest verhuizen. Het is grappig om te zien hoe hij echt in een andere league is gekomen. Die van bekende Nederlanders.”

…het zijn er niet veel. Naast hem nog Ali B, maar dan heb je het eigenlijk ook wel.
“Het lijkt me best moeilijk voor hen hoor. Ali is daar echt helemaal goed in. ‘Wat nou credible?’ Het maakt hem echt helemaal geen kut uit. Ik ben heel benieuwd naar het album van Frans dat er aan zit te komen. Ik heb al wat dingen gehoord en hij denk echt van ‘fuck you’. Het gaat echt kamerbreed. Het lijkt me voor Frans ook heel moeilijk. Wat ik altijd leuk vond waren die heel smerige straatremixes. Ik begrijp hoe dat gaat hoor, ik heb dat zelf ook. Ik ben naar de ochtend gegaan en dan moet je dat soort dingen niet meer doen. Ik zie dat ook heel erg aan Frans.”

Twee aanvaringen met artiesten hebben destijds voor behoorlijk wat rumoer gezorgd, dat waren Metz en Darryl. Vervolgens word je voor racist uitgemaakt, hoe kijk je daar op terug?
“Het is hoe ik radio maak en dan kunnen dat soort dingen gebeuren. Ik moet zeggen dat ik over Darryl echt okay ben. Ik heb hem erna nog gebeld. Het spijt me dan dat iemand er van slag van is en vooral dat het zo’n hype’je wordt, maar hij is erna weer langs gekomen: even goede vrienden. Ik sta er nog steeds achter. Het was gewoon niet goed. Het was een opeenstapeling van zaken: hij was niet goed voorbereid en hij rapte over zijn eigen vocalen heen. Maar ik moet zeggen dat het wel effect heeft gehad. Tegenwoordig is het bij de meeste hiphopartiesten keurig geregeld. Metz is een ander verhaal. Het heeft zijn naamsbekendheid goed gedaan en hij heeft er alles aan gedaan om dat uit te buiten. Dat kan ik wel waarderen, ik vind het wel grappig al is het behoorlijk negatief. Ik was op dat moment in een grillige bui. De rubriek, waarbij iedereen langs kon komen om te vertellen over zijn goede doel, had het nodig dat ik het spicede. Het verbaasde me hoe hij na afloop heel a-relaxed werd. In de uitzending ging hij er prima mee om wat mij stimuleerde om er vrij stevig bovenop te zitten. Als we het dan over stereotypen hebben: ik vind het prima dat je ’s ochtends binnenkomt met een hele posse en je zonnebril op, maar ik ga er wel wat van zeggen. Je kan me een enorme eikel vinden voor hoe ik dat heb aangepakt. Maar wat ik echt erg vind, en daar heb ik toch menig mailtje aan gewijd, is dat hij een edit gemaakt heeft van wat er gebeurd is. Daarin miste je de hele context. Feitelijk gezien is dan nog steeds alles gebeurd, maar hij heeft wel zijn zegje kunnen doen. Dat zie je niet in de edit. Dat vond ik niet rechtvaardig. Zijn hele verhaal dat hij jonge rappers wilde helpen met zijn project, heeft hij er zelf uitgeknipt ter promotie van zichzelf. Daarna heeft nog gespeeld dat hij langs zou komen in het Glazen Huis van dat jaar. Maar toen begon hij ook ineens allemaal eisen te stellen. Er werden excuses van mij verwacht. Ik vond dat niet nodig. Klaar.”

Vervolgens zijn hun beide platen keihard geflopt.
“Het publiek liegt niet, dan was het gewoon niet goed genoeg.”

Moeten mensen vriendjes met jou zijn om aandacht te krijgen?
“Ik ben blij dat je dat zo vraagt: dat is ab-so-luut niet aan de hand. Zo werk ik niet en als ik het gevoel zou hebben dat iemand zich wel zo zou gedragen dan heb ik nieuws: dat werkt alleen maar averechts. Pluggers weten dat als geen ander: het gaat om de muziek. Artiesten weten dit, maar voor de lezer is het misschien wel goed om te horen: ik nodig die gasten wel uit. Daar hoef ik geen credits voor te hebben hoor, zo bedoel ik het helemaal niet. Maar ik denk dan wel: ‘ik hoef het niet te doen’.

De Jeugd van Tegenwoordig heeft die gouden plaat binnen, gaan ze nu eindelijk een keer die Popprijs pakken?
“Ik weet het meestal nooit. Ik zou dat een hele goede kandidaat vinden. Ik zou nu zo snel ook niet iets anders weten. Ik zou het ook heel leuk vinden voor het genre. Ondanks het feit dat ze daar een beetje buiten vallen, of in ieder geval aan de top zitten; buiten de cirkel zegmaar. Het ís hiphop. Ik zeg je eerlijk: ik had niet verwacht dat die gasten het zo lang vol zouden houden. Het is zo voorbij het gekkigheidje gegaan en het zijn enorm harde werkers. Ik heb er niets over te zeggen, maar ik zou het een heel goede vinden.”

Mac Miller zijn succesformule

Ik las volgend interview met Mac Miller waarin hij kort praat over Twitter, promotie en roddels.
Lees mee…

Sinds de release van zijn debuut album ‘Blue Slide Park’ vorige maand, heeft Mac Miller al 145 000 exemplaren verkocht. Het is het eerste indi album dat op #1 landt sinds Tha Doggpound’s Doggfood. Een geweldige prestatie van een rapper uit Pittsburgh die nog niet legaal mag drinken.

De artiest die vroeger door het leven ging als Easy Mac en zijn companen van Rostrum Records weten duidelijk iets van cd’s over de toonbank laten gaan. Insanul Ahmed zat samen met Miller om zijn succesformule die hem aan de top bracht te bespreken.

Wees een persoonlijkheid
Ik gebruik Twitter om fans kennis te laten maken met de persoonn achter de muziek. Mensen willen geen spam en haten het wanneer een sociaal netwerk enkel als promotionele tool gebruikt wordt. Het stoort me als ik zie dat iemand zijn volgers constant retweet. De fan vindt dit misschien leuk, maar “Je bent de beste rapper!” retweeten is alsof een chick je na een date sms’t dat de seks goed was en je dit doorstuurt naar al je vrienden.

Misvattingen links laten liggen
Een grote groep mensen denkt dat ik een rijkeluiszoon ben uit een villawijk die muziek maakt voor studentenfeestjes. Ik haat studentenfeestjes en kom niet uit een villawijk. Ik ben van de stad, niet perse van the hood. Mijn huis was veilig, maar een straat verder al niet meer.
Ik weet de kritiek te plaatsen en laat mensen zeggen wat ze willen. Gaandeweg zullen meer en meer mensen het juiste verhaal wel horen.

Lees meer in de huidige Complex magazine.