Wat is publishing? Is het beter dan een label?

Kort gesteld: nee. Geen van beide is beter dan de andere omdat ze elk hun eigen troeven hebben. Hoewel de laatste jaren veel aan het veranderen is en je als muzikant veel meer zelf kan doen, is er nog een taak weggelegd voor publishers.

Herbekijk hieronder het panelgesprek in de reeks Huis23. Neem een voldoende grote beker ijs, emmer popcorn, kom fruitsla of wat je favoriete tv voedsel ook is, want het is een heftige video.
Het belangrijkste dat ik er uit onthouden heb is dat je ook als beginnende band voordelen kan halen uit een samenwerking met een publisher.

Op 15 mei 2013 organiseerden Poppunt en AB een ontmoeting in Huis23 met muziekuitgevers of publishers.

Publishing is een beroep apart in de muzieksector: oorspronkelijk hielden uitgevers zich bezig met het op de markt brengen van partituren, maar ondertussen is het werkterrein van de uitgever natuurlijk stevig uitgebreid. Publishers houden zich niet rechtstreeks bezig met de verkoop van muziek, maar wel met de auteursrechten die op die muziek rusten. De job van een publisher bestaat er kort samengevat uit om ervoor te zorgen dat die auteursrechten zoveel mogelijk opbrengen, dus dat de muziek in zijn/haar portefeuille zoveel mogelijk ‘gebruikt’ wordt. Een uitgever werkt dan ook altijd heel nauw samen met platenfirma’s, artiesten én hun omkadering om ervoor te zorgen dat muzikanten kunnen doen waar ze het beste in zijn: goeie muziek maken.

Maar in een snel veranderende muziekindustrie is ook het beroep van publisher constant in evolutie. Onder andere daarover hadden we het tijdens Meet The Publisher in Huis23. Wat is de rol van een publisher anno 2013? Waar houdt een publisher zich precies mee bezig? Wat kan een publisher betekenen voor mijn muziek en mijn muzikale carrière? Hoe verloopt de samenwerking tussen publisher, platenfirma, management, … en mezelf als muzikant? Hoe kan een publisher ervoor zorgen dat mijn carrière ook in het buitenland gelanceerd wordt?

Op deze vragen – en vele andere, uiteraard – kreeg je een antwoord van een aantal topexperts uit de sector. In het panel: Piet Bekaert (The Right People), Thomas De Mot (Strictly Confidential), Wim Coryn (Wild Cherry Consult), Stefaan Moriau (CP Masters en voorzitter van de Belgische publishersvereniging) en Marc van der Haas (Sony/ATV Music Publishing in Nederland, ook verantwoordelijk voor de Belgische markt). Het gesprek werd in goeie banen geleid door Didier Deneuter (MODO, entertainment-advocaat met jarenlange ervaring in de creatieve sectoren, waaronder de muziek-, televisie- en filmindustrie).

Via Poppunt.

Draai die video tellers maar weer terug!

846427_73966285Het is geen geheim dat sommige bedrijven en mensen de cijfers proberen aan te dikken. Zo ook op de videosite YouTube, zoals te lezen stond in de krant.
Waar ik wel van verschiet is het enorme verschil tussen de werkelijke views en die met de robots er bij. Als iemand weet hoe ze dit berekend/uitgepluisd hebben, dan lees ik het graag in de comments!

Het artikel dat ik las:
De videowebsite YouTube heeft onlangs de tellers van verscheidene platenmaatschappijen en artiesten teruggedraaid die het aantal views van hun videofilmpjes kunstmatig opgedreven zouden hebben. Dat melden gespecialiseerde sites donderdag. Het gaat onder meer om Universal Music, Sony Music en Britney Spears.

Wie filmpjes op YouTube post, mag geen robots gebruiken om meer views te krijgen dan het aantal keren dat de video daadwerkelijk bekeken werd. De views leveren immers ook reclame op.

De teller van Universal Music verloor aldus 1 miljard views en staat voortaan op 5,9 miljard. Sony Music zakte met 99 procent tot 120 miljoen views. Een niet-officiële teller van Britney Spears moest 463 miljoen views inleveren om op 207 miljoen uit te komen.

Via De Morgen.

A Milli-producer over hoe geld verdienen als beatmaker

Mr. Bangladesh, de man verantwoordelijk voor hiphop hits zoals A Milli van Lil Wayne en meer praat over de opties die er zijn om als beatmaker geld te verdienen.

Highlights:
– Een publishing deal is een goede optie, maar je moet goed weten waar je aan begint. Staar je niet blind op het snelle geld.

– De meeste beatmakers geven hun beats gratis weg en verdienen op auteursrecht. Dit werkt natuurlijk alleen bij artiesten die veel songs verkopen. Bij kleinere artiesten is een vast bedrag een betere optie.
Merk op: de veerdeelsleutel van de royalties is vastgelegd door Sabam. Je kan bij hen een pdf aanvragen en ik heb hem voor het gemak ook helemaal op mijn server gezet. Check pagina 33.

Humor, f* words en meer fascinerend succes op YouTube

Ik kwam het volgende, informatieve en zelfs leerzame artikel tegen:

Hun platen koopt niemand, maar op YouTube zijn de fascinerende muziekvideo’s van OK Go telkens weer een wereldhit. Voor creatieve muzikanten is het internet de perfecte thuishaven geworden voor innovatieve, provocatieve of bizarre clips.

Zeven miljoen keer. Zo vaak werd de laatste videoclip van OK Go intussen al bekeken op YouTube. Nauwelijks vier dagen staat het op het net, maar ‘Needing/Getting’ is de nieuwste sensatie op YouTube. Na hun legendarische loopbandclip bij ‘Here It Goes Again’ (63 miljoen views) en het krankzinnige domino-project in ‘This Too Shall Pass’, scoort de Amerikaanse groep dus opnieuw een joekel van een viral hit.

In de clip zie je hoe de groepsleden in hun omgebouwde Chevrolet een traject afrijden langs 55 piano’s en bijna evenveel drums, éénsnarige bassen en tweehonderd glazen flessen. Onderweg “bespelen” pneumatische armen en microfoons, die aan de auto bevestigd zijn, al die passerende muziekinstrumenten. Vier maanden voorbereiding en lessen als stuntchauffeur gingen vooraf aan dit hilarische huzarenstukje.

Opmerkelijk is dat de band véél bekender is om zijn videoclips dan om de muziek: hun account werd inmiddels zo’n 147,5 miljoen keer bezocht op YouTube. De verkoop ligt beduidend lager: 600.000 platen sleten ze wereldwijd.

Niet dat die verkoopcijfers meetellen voor dergelijke creatieve geesten. Het gaat vandaag eerder om het uitdragen van een identiteit, en naamsbekendheid verwerven. Om die reden postte het Zuid-Afrikaanse hiphopcollectief Die Antwoord – net als OK Go hebben ze geen groot platenlabel achter zich – zopas een nieuwe bizarre clip. ‘I Fink U Freeky’, de titel verraadt de inhoud van de clip, werd op een week tijd al bijna twee miljoen keer bekeken.

“Vandaag hoeven we ons niets meer aan te trekken van de wensen en grillen van kutzenders als MTV”, vertelde Ninja, frontman van Die Antwoord, ons. Met clips waarin een schaarsgeklede lolita, ratten en progeria-patiënten een belangrijke rol spelen, zullen ze wellicht niet zo gemakkelijk overdag zendtijd krijgen. Maar die vaste formule van onheilspellende beelden en hilarische scènes kan wél op online platforms. “De enige regel op internet is: fascineren. Als je mensen binnen de eerste tien seconden verveelt, verlies je hen. Iederéén maakt muziek. Opvallen, dàt is vandaag de kunst.”

“Humor en shockeffect scoren inderdaad het best op internet”, treden de jongens van The Lonely Island de Zuid-Afrikaanse rapper bij. Dit gezelschap werd bekend met muzikale sketches voor Saturday Night Live, waarin hilarische cameo’s van Justin Timberlake of Lady Gaga voorkomen. Hun clips worden gemiddeld zo’n 100 miljoen keer bekeken op YouTube alleen.

Met scabreuze liedjes over piemels in geschenkpapier (‘Dick in a Box’), seks met de moeder van je beste vriend (‘Motherlover’) en vroegtijdig klaarkomen (‘Jizz in My Pants’) werken ze bewust op de lachspieren. Al spelen de negatieve reacties van moraalridders evengoed in hun kaart: “Als iederéén je leuk vindt, zullen jonge fans snel afhaken. Daarmee valt het succes van viral hits te verklaren: iedereen wil er van dag één bijzijn.”

Ook Cee-Lo Green kan daarvan meespreken. Ooit legde hij aan De Morgen uit hoe ‘Fuck You’ zo’n gigantisch internetsucces werd – meer dan 70 miljoen views op YouTube! “Eén: doe iets waar geen andere artiest ooit aan gedacht heeft. Twee: hou het idee simpel, maar maak de uitvoering gecompliceerd. En drie: werk op mensen hun gemoed. Dat kan met seks, woede of schattigheid. In ‘Fuck You’ merk je dat ik een meester ben op alle drie gebieden (lacht).”

Geluid op nul
Ook de Belgische Australiër Gotye scoorde in geen tijd een virale hit met Somebody That I Used To Know (65 miljoen views op YouTube). “Een goed liedje blijft het belangrijkst“, gelooft de Bruggeling dan ook. “Maar het oog wil net zo goed wat: als je mensen betovert met mooie beelden, zullen ze je onthouden. Dat is toch ook het succes van goochelaars!”

Technische hoogstandjes mogen, maar hoeven niet, vindt Isaac Gozin dan weer. Gozin is de vaste clipregisseur van Milow, en scoorde een reusachtige viral hit met Ayo Technology, intussen meer dan 50 miljoen keer bekeken. Wél van het grootste belang, is promotie, vindt Gozin. “Invloedrijke mensen moeten je clip omarmen, en je werk als het ware uitdelen aan het grote publiek. In ons geval waren dat Perez Hilton en Kanye West. Zonder hen zou Milow misschien niet zo gauw aan zulke hallucinante kijkcijfers zijn gekomen.” Tot slot: wat een blijvend succesnummer is, zijn poesjes. Daar kunnen de jongens van Holy Fuck ook van meespreken. Hun clip bij ‘Red Lights’ werd 1,6 miljoen keer bekeken, een gigantisch cijfer voor een elektronische artrock-groep die in Amerika en Europa slechts bescheiden clubsuccesjes boekt. “YouTube en katten blijken echter twee handen op één buik”, lachen de Canadezen. “En in onze clip kaapt een kat de hoofdrol weg. Dat de song zich als een virus zou verspreiden op het net, hadden we nooit gedacht. Maar om heel eerlijk te zijn: ik geloof dat heel wat mensen ernaar keken met het geluid op nul. Aan onze platenverkoop hebben we het succes alleszins nooit gemerkt.”

Gelezen op de website van De Morgen.

“Muziek in eigen taal haalt nooit meer dan 25% marktaandeel”

Europese muziek heeft voldoende airplay en wordt door lokale luisteraars geconsumeerd, maar artiesten slagen er zelden in erkenning en succes te scoren buiten de eigen landsgrenzen. Dat is het opvallendste resultaat uit een uitgebreide studie die werd voorgesteld tijdens de Eurosonic/Noorderslag conferentie in Groningen.

De belangrijkste bevindingen uit de studie zijn:

Europees repertoire doet het vrij goed in de eigen markt, maar weinig artiesten kunnen dat succes vertalen over de landsgrenzen heen.

Enkel muziek uit de Verenigde Staten ondervindt geen hinder van de Europese landsgrenzen.

Pan-Europees succes is zelfs slechts weggelegd voor een beperkt aantal artiesten uit het Verenigd Koninkrijk.

Noord-Europese artiesten steken makkelijker de grenzen over dan collega’s uit Zuid- en Oost-Europa. Roemenië blijkt een uitzondering en is in opmars als land van muziekexport.

In elk Europees land beheerst Engelstalig repertoire zowel de airplay- als downloadcharts. Muziek in eigen taal haalt nooit meer dan 25% marktaandeel.

Muziekgenres die makkelijker de grenzen oversteken zijn Dance en Pop. R&B, Hip-Hop, Dance en Pop zijn in Europa de meest geliefde genres uit de Verenigde Staten.

In de onderzochte top 200 airplay & download charts is Rock als muziekgenre nauwelijks vertegenwoordigd.

Het 120 pagina’s tellende rapport is gebaseerd op gegevens van het wereldwijd bekende onderzoeksbureau Nielsen. De studie analyseert de oorsprong en vertegenwoordiging van muzikaal repertoire in de Top 200 meest gespeelde en gedownloade songs in Frankrijk, Duitsland, Nederland, Polen, Zweden en op een pan-European basis. Lees het volledige rapport hier.

“Hiphop hoort niet in de ether” zwaktes en sterktes van het genre

Ik las volgende stevige artikel op State. Enkele tips en duidelijke taal van Giel Beelen.
Het artikel werd geschreven door Erik Zwennes. Beeld

Waar een deel van hiphopland hem nog kent als die radio-dj die zich on-air liet pijpen of hij die het aan de stok kreeg met Metz en Darryl is Giel Beelen tegenwoordig een van de belangrijkste poortwachters om voet aan wal te krijgen als rapper in Hilversum. Is het niet via zijn ochtendshow, de Week in Rap en Roer of NachteGiel dan wel dankzij zijn regelmatige aanwezigheid als tafelheer in De Wereld Draait Door. Maar wat vindt hij zelf nou dope, hoe kijkt hij naar rappend Nederland anno 2012 en hoe benader je de beste man eigenlijk?

Giel Beelen tijdens de State Awards 2011 waar hij als één van de leden van de kiescommissie van de awardsshow de award voor Beste Single uitreikte. Door Arjan Kremer (in opdracht van FunkiMag)



“Ik luister alles zelf. Het is niet zo dat een redactie voor mij de nieuwe singles luistert. Ik vind dat ook een soort plicht, ik krijg nu eenmaal al die platen. Maar tegelijkertijd lukt het me zelden om hele albums te luisteren. Ik check singles en skip door albums heen, heel oneerbiedig. Maar bijvoorbeeld de nieuwe platen van Gers en Sef heb ik gehoord. De weinige momenten dat ik muziek als consument tot me neem, gooi ik een jazzkanaal aan via mijn Sonos systeem.”

Hoe kijk jij naar Nederlandse hiphop en de industrie die er omheen is gegroeid?
“Het is wel los. Het hele imago is er een beetje vanaf. Mijn moeder zal er waarschijnlijk nog steeds een stereotype beeld van hebben en dat is misschien ook wel prima. Maar ik vind zelf, en een label als Top Notch heeft daar een belangrijke rol in, dat er heel toffe dingen gebeuren. Van combinaties met andere genre’s tot ontwikkelingen binnen hiphop. Het maakt Nederlandse hiphop meer volwassen. Ali B Op Volle Toeren heeft ook heel veel inzicht gegeven en mooie portretten geschetst van de spelers in de scene.”

Op 3FM, een pop-rockzender, wordt ook hiphop gedraaid, maar het zijn de acts die de cross-over zoeken die gedraaid worden. Is dat vanwege het profiel van de zender of door de beeldvorming van hiphop?
“Wij zijn echt een popzender. En popmuziek is volgens mij wat op de radio werkt. Voor hiphop, dance of rockmuziek moet je zelf kiezen. Radio is broadcasting. Dat leidt misschien tot vervlakking, maar ik denk dat wij daar toch net even peper en zout in gooien en nieuwe acts breken. In de basis haten onze luisteraars hiphop. Ik lees niet al die luisteronderzoeken, maar zo is het wel. Tegelijkertijd zijn die onderzoeken niet heilig. In de basis zitten mensen nooit op iets nieuws te wachten. Dat geldt niet alleen voor muziek, zo zit de mens blijkbaar in elkaar. Dus als we de onderzoeken blind zouden volgen, stond de playlist behoorlijk vast. Daarom laat je mensen wel nieuwe dingen proeven en haken er mensen in, beginnen ook andere stations het te draaien en wordt het toch opgepikt. In het begin scoorde Gers Pardoel’s ‘Ik Neem Je Mee’ een vette vette onvoldoende, nu staat de track al weken op één. Maar zo werkt het bij mij ook hoor. Ik vond het eerst helemaal niets. Ik vind het album niet briljant, maar als je zo’n track er uit trekt, begint het wel te werken. Je hebt ook albums die op het eerste gehoor geweldig lijken, maar die je daarna nooit meer op zet.”

Je bent anno nu de schakel tussen hiphop en 3FM danwel De Wereld Draait Door, hoe is dat ontstaan?
“Als het gaat om 3FM ben ik een van de enigen die overbleef. De enige die wat met hiphop heeft, en ik doe natuurlijk veel met live-optredens.

Ja, maar ik kan me ook voorstellen dat je dan juist niet die ‘moeilijke jongens die te laat komen’ uitnodigt.
“Daarvoor vind ik hiphop zelf te leuk om dan geen rappers uit te nodigen. Vrijdagnacht is bijna een soort concept geworden: ik heb een bandje, een singer-songwriter en een hiphopgezelschap. Niets leukers dan die bij elkaar te brengen. Inmiddels staat iedereen daar wel voor open, maar in het begin vonden artiesten dat ook maar vaag. Ik baal er van dat die vrijdagavondshow gekilled is (3VOOR12XL, red.) maar het werkte gewoon niet. Als dan ook de mensen voor wie het bedoeld is eigenlijk toch niet naar het station luisteren…ja.”

Zie jij het gebeuren dat meer hiphop danwel hippop de stap naar dagradio maakt?
“Ik zeg je eerlijk: eerst was het zo dat 538 die urban dingen pakte. Ik moet zeggen dat zij aan het wankelen zijn in duidelijkheid en nu echt wel dingen laten liggen. En dat gaan wij dan ook niet oppakken. Wat dat betreft zitten we best wel in een rare tijd. Ik denk dan toch wel dat als je kijkt naar de pure hiphop…ja, dan is dat misschien gewoon niet voor de radio. Dat is waar ik wel steeds meer in begin te geloven. Ook omdat die doelgroep gewoon helemaal geen radio luistert. Dan heeft het ook niet zoveel zin.”

Nadeel is dat ze dan ook in de beeldvorming weer een stukje verder kwijt zijn, Buma-inkomsten mislopen, etcetera.
“Ja. Dat vind ik soms wel lastig hoor. Voor wat het doet in Nederland op het gebied van optredens enzo. Neem zo’n hele Fakkelteitgroep bijvoorbeeld, dat is gewoon vet aan de hand en ik kan er gewoon niet zo veel mee. Althans, ik vind het zelf heel gaaf, te gek, maar we gaan het niet op de playlist zetten. Dat vind ik lastig en daarom zal ik altijd dat soort dingen ’s ochtends langs laten komen. Maar dan weet ik vantevoren al dat er veel negatieve reacties komen. Daar heb ik dan schijt aan en denk ik ‘dat is wie ik wil zijn: een gids in muziekland, en dat gaat nu eenmaal alle kanten op.'”

Wat is de grote zwakte van Nederlandse hiphop en Nederlandse hiphopartiesten?
“Wat je nog altijd wel hebt is het niet zo communicatief open staan. Dan wordt het echt al snel een groepje cappuchonnetjes die met elkaar staan te smoezelen. Je hoeft niet allemaal netjes in pak te knikken en te buigen, dat is wat ik totaal niet wil. Maar soms maakt iemand het voor zichzelf wel heel lastig. Eigenlijk is het heel simpel: de echt lastige artiesten komen er niet. Dat heeft niet alleen met media-aandacht te maken, maar ook binnen de scene zelf word je dan ingehaald. Nogmaals: je hoeft echt geen open boek te zijn, het mag best een beetje vaag zijn. Als je vaag doet en vervolgens blijkt je verhaal ook zo enorm leeg te zijn, is het vaag doen om het vaag doen en val je door de mand.”

Hoe kan een artiest jou benaderen? Wat is slim, wat is absoluut niet slim? Is het verstandig om een tussenpersoon in te schakelen?
“Het voordeel van een tussenpersoon is dat ik diegene al ken. Het hele concept van pluggers heeft wel degelijk effect. Maar zonder gekheid: ik check alle mails. Dat gaat wel heel snel, maar ik check het wel. Wat je nooit moet doen is een mp3 attachen, daar word ik gek van. Als je de mogelijkheden hebt, is het slim om met tussenpersonen te werken of in ieder geval met mensen die al eerdere successen hebben gehad en weten hoe de wereld in elkaar zit. Maar je kan ook gewoon een mailtje sturen hoor. Ik heb vaak genoeg op vrijdagnacht rappers gehad die me gewoon hadden gemaild. Ik merk dat veel mensen de mediawereld groter maken dan het in werkelijkheid is. Zo bijzonder is het allemaal niet. Je stuurt een mailtje en dan ben je er of niet.”

Hoe zou volgens jou de Publieke Omroep met hiphop om moeten gaan? Los van wat 3FM doet.
“FunX vind ik een goede plek. Ik vind het zelf niet zo aantrekkelijk, maar dat is dan ook goed; het is niet voor mij. Je kunt wel leuk allemaal themakanalen beginnen, maar dat moet wel effect hebben. Op internet is er geen FM-schaarste, iedereen kan er iets beginnen en de winnaar is degene die het het beste doet. Initiatieven als Lijn5 vond ik altijd wel goed. Ik zou me wel kunnen voorstellen dat je als Publieke Omroep veel meer denkt in programma’s die je niet maakt voor radio of tv, maar baseert rond goede gasten die toch al wel binnen de omroepen rondlopen. Dat mag best alleen op internet zijn, ik geloof daar wel in. Maar dat is nu even heel lastig, omdat de Publieke Omroep juist tegengehouden wordt op internetgebied. Dat staat hier inderdaad haaks op. Ik vind het heel moeilijk hoor. Goede dingen moet je naar mijn idee ook niet meteen afrekenen op kijkcijfers ofzo. Laat dingen groeien, publiek moet je ook langzaam winnen.”

Hoe is je relatie met Lange Frans ontstaan?
“Eigenlijk heel simpel. Er was een promosampler, Homegrown, daar stond een liedje van D-Men op. Het ging over een snor en dat vond ik een super grappig nummer. Het was zijn tijd ver vooruit want er zat een soort drum-n-bass dingetje in. Daar ben ik heel erg van, dus dan heb je me. Ik begon dat te draaien en daarma kwam de D-Men clan ook langs. Als we het dan hebben over gasten die gewoon heel open en tof benaderbaar zijn, dan is Lange Frans hét voorbeeld. We hadden een klik en daarna liet ik hem eigenlijk al teksten maken; samenvattingen van de uitzendingen enzo. Ik moest hem altijd ophalen. Hij stond in Weesp bij een hotel te wachten midden in de nacht en dan pikte ik hem op voor het nachtprogramma. Toen ging ik ’s avonds een programma maken en verhuisde hij mee. Ondertussen begon hij ook te knallen en heb ik hem ook bij tijd en wijlen geholpen. Toen ik naar de ochtend ging, heb ik ook geen moment getwijfeld of hij mee moest verhuizen. Het is grappig om te zien hoe hij echt in een andere league is gekomen. Die van bekende Nederlanders.”

…het zijn er niet veel. Naast hem nog Ali B, maar dan heb je het eigenlijk ook wel.
“Het lijkt me best moeilijk voor hen hoor. Ali is daar echt helemaal goed in. ‘Wat nou credible?’ Het maakt hem echt helemaal geen kut uit. Ik ben heel benieuwd naar het album van Frans dat er aan zit te komen. Ik heb al wat dingen gehoord en hij denk echt van ‘fuck you’. Het gaat echt kamerbreed. Het lijkt me voor Frans ook heel moeilijk. Wat ik altijd leuk vond waren die heel smerige straatremixes. Ik begrijp hoe dat gaat hoor, ik heb dat zelf ook. Ik ben naar de ochtend gegaan en dan moet je dat soort dingen niet meer doen. Ik zie dat ook heel erg aan Frans.”

Twee aanvaringen met artiesten hebben destijds voor behoorlijk wat rumoer gezorgd, dat waren Metz en Darryl. Vervolgens word je voor racist uitgemaakt, hoe kijk je daar op terug?
“Het is hoe ik radio maak en dan kunnen dat soort dingen gebeuren. Ik moet zeggen dat ik over Darryl echt okay ben. Ik heb hem erna nog gebeld. Het spijt me dan dat iemand er van slag van is en vooral dat het zo’n hype’je wordt, maar hij is erna weer langs gekomen: even goede vrienden. Ik sta er nog steeds achter. Het was gewoon niet goed. Het was een opeenstapeling van zaken: hij was niet goed voorbereid en hij rapte over zijn eigen vocalen heen. Maar ik moet zeggen dat het wel effect heeft gehad. Tegenwoordig is het bij de meeste hiphopartiesten keurig geregeld. Metz is een ander verhaal. Het heeft zijn naamsbekendheid goed gedaan en hij heeft er alles aan gedaan om dat uit te buiten. Dat kan ik wel waarderen, ik vind het wel grappig al is het behoorlijk negatief. Ik was op dat moment in een grillige bui. De rubriek, waarbij iedereen langs kon komen om te vertellen over zijn goede doel, had het nodig dat ik het spicede. Het verbaasde me hoe hij na afloop heel a-relaxed werd. In de uitzending ging hij er prima mee om wat mij stimuleerde om er vrij stevig bovenop te zitten. Als we het dan over stereotypen hebben: ik vind het prima dat je ’s ochtends binnenkomt met een hele posse en je zonnebril op, maar ik ga er wel wat van zeggen. Je kan me een enorme eikel vinden voor hoe ik dat heb aangepakt. Maar wat ik echt erg vind, en daar heb ik toch menig mailtje aan gewijd, is dat hij een edit gemaakt heeft van wat er gebeurd is. Daarin miste je de hele context. Feitelijk gezien is dan nog steeds alles gebeurd, maar hij heeft wel zijn zegje kunnen doen. Dat zie je niet in de edit. Dat vond ik niet rechtvaardig. Zijn hele verhaal dat hij jonge rappers wilde helpen met zijn project, heeft hij er zelf uitgeknipt ter promotie van zichzelf. Daarna heeft nog gespeeld dat hij langs zou komen in het Glazen Huis van dat jaar. Maar toen begon hij ook ineens allemaal eisen te stellen. Er werden excuses van mij verwacht. Ik vond dat niet nodig. Klaar.”

Vervolgens zijn hun beide platen keihard geflopt.
“Het publiek liegt niet, dan was het gewoon niet goed genoeg.”

Moeten mensen vriendjes met jou zijn om aandacht te krijgen?
“Ik ben blij dat je dat zo vraagt: dat is ab-so-luut niet aan de hand. Zo werk ik niet en als ik het gevoel zou hebben dat iemand zich wel zo zou gedragen dan heb ik nieuws: dat werkt alleen maar averechts. Pluggers weten dat als geen ander: het gaat om de muziek. Artiesten weten dit, maar voor de lezer is het misschien wel goed om te horen: ik nodig die gasten wel uit. Daar hoef ik geen credits voor te hebben hoor, zo bedoel ik het helemaal niet. Maar ik denk dan wel: ‘ik hoef het niet te doen’.

De Jeugd van Tegenwoordig heeft die gouden plaat binnen, gaan ze nu eindelijk een keer die Popprijs pakken?
“Ik weet het meestal nooit. Ik zou dat een hele goede kandidaat vinden. Ik zou nu zo snel ook niet iets anders weten. Ik zou het ook heel leuk vinden voor het genre. Ondanks het feit dat ze daar een beetje buiten vallen, of in ieder geval aan de top zitten; buiten de cirkel zegmaar. Het ís hiphop. Ik zeg je eerlijk: ik had niet verwacht dat die gasten het zo lang vol zouden houden. Het is zo voorbij het gekkigheidje gegaan en het zijn enorm harde werkers. Ik heb er niets over te zeggen, maar ik zou het een heel goede vinden.”

Auteursrecht, ook belangrijk voor beginnende bands

Vorige week stootte ik op een interessant stuk tekst over auteursrechten. Drie advocaten uit de muziekindustrie spreken over auteursrecht, relaties opbouwen, platenmaatschapijen en meer.

Hoewel in België de omzet – laat staan opbrengst – vele malen kleiner is dan in de States, is het toch belangrijk om goed na te denken voordat je bepaalde rechten overdraagt. Het is niet omdat we met minder contracten werken dat het geen goede moeten zijn. Wie weet oogst een song overweldigend succes en kan je hier niet van meegenieten.
Meer informatie in het interview.

Enkele hoogtepunten:

If you’re in the music business, you’re in the copyright business.

It’s really important, that you don’t sign away [copyrights] on unfavourable terms, at an early stage, as it can end up costing you a huge amount in the long-term.

There is a big difference between ‘needing’ a lawyer and simply starting a relationship with one.